Monday, October 18, 2010

Bubu dalam kenangan.....

Kerisauan mak aku selama ini akhirnya menjadi kenyataan. Pada pagi 9hb Oktober 2010..Bubu pergi buat selamanya..dilanggar mati oleh manusia yang tidak berhati perut. Manusia yang menganggap kucing hanya binatang macam kayu atau batu..tak punyai perasaan dan rasa sakit.
Bubu adalah kucing kesayangan mak aku. Mak aku selalu kata dia kucing sindrom..sebab tu dia istimewa. Memang dia kucing istimewa. Pada hari tu seharian aku menangis mengenangkan Bubu. Aku sedih sangat dengan cara dia pergi. Aku masih terbayangkan wajahnya yang comel..tingkah lakunya.. Tiba2 dia dah tak ada lagi. Mak aku lagi la... Dia yang bela..bagi sepenuh kasih sayang macam anak sendiri. Pagi tu mak aku tengah siap2 nak goreng ikan untuk dia. Bubu suka makan ikan goreng. Bukan tu je.. apa orang makan mesti dia mintak. Kalau dia nak dia akan cuit sape2 yang tengah makan tu.
Aku teringat lagi mak aku citer..masa ayah aku jumpa dia kat 7-E. Masa tu dia masih kecik. Ayah aku bawak balik naik motosikal letak dia atas bahu. Dia dok diam je atas bahu sampai kat rumah. Agak dia dah tahu dia dah jumpa tuan yang akan jaga dan menyayangi dia. Sebab aku suka sangat kat dia..aku pun namakan kucing aku ngan nama Bubu. So dalam keluarga kami..ada dua Bubu..
Bubu...kau akan menjadi salah satu saksi diakhirat kelak. Kau akan dapat berkata-kata. Semuga kau akan menemani kami diakhirat nanti. Kami amat merasa kehilangan mu.. Untuk Bubu yang tersayang...

We wish somehow to tell you,
How empty we now feel.
A part of us went with you,
A part that time can't heal.

We wish we'd once more hear you,
in your softly, rumbling purr,
to hold you on our laps again
and stroke your fur.

We wish we had you back again,
to fill this empty space.
But one day we'll be together
in a far, far better place.